( عقب ) است و اين نوع پوشش ، فرمايش اكثر علماى شيعه است . اندكى از علماى شيعه گفته‌اند منظور از عورت در حال نماز كه بايد پوشيده باشد ، از ناف تا زانو است و امّا زن منهاى صورت و دو كف دست و هر دو پا ، تمام بدنش عورت است . ابن عبّاس در ارتباط با آيه ؛ « مگر آنچه كه ظاهر و هويداست از زن‌ها » ، « 1 » فرموده است منظور صورت و دو كف دست است . نكته 3 - ستر عورت واجب است ، نه به طور مطلق ، بلكه از بينندهء محرمى كه به نابينائى و كورى و مرضى مثل آن ، مبتلا نباشد ؛ چه آنكه رسول اكرم ( ص ) به ناظر و منظور بيننده عورت ، و كسى كه عورت خود را نمىپوشاند و ديده مىشود ، لعنت فرستاده است . « 2 » اين قسم دوم در غير حالت نماز از حالات ديگرى نيز مىباشد . 3 - قسم سوم ، ستر عورت مستحّب است و آن در حال نماز است كه ما بين ناف و زانو را بپوشاند و بهتر از آن ، پوشش همهء بدن است در حال نماز ، و در حالت غير نماز ستر عورت ، مستحّب است ؛ گرچه در خلوت و تنهايى باشد و حتّى داخل آب بوده باشد . دوّمى : لباس وسيلهء زينت است . خداوند دوست مىدارد كه آثار نعمت‌هاى خود را بر بنده‌اش ببيند و امام زين العابدين ( عليه السّلام ) در فصل تابستان دو لباسى كه حدّأقلّ پانصد درهم ارزش داشت ، مىپوشيد و با امام حسين ( عليه السّلام ) برخورد شد ، در حالى كه لباسى از ابريشم بر تن داشت و امام صادق ( عليه السّلام ) لباس ابريشمى مىپوشيد . « 3 » سوّمى : لباس براى تحصيل تقوى مؤثّر است . برخى گفته‌اند مراد از « بودن لباس براى تقوى » آن است كه به وسيله آن از ضرر ( مثل گرما و سرما و از خطرات ، در حال جنگ ) ، دورى جسته مىشود و اين سخن بىاساس است ؛ زيرا تقوى از نظر عرف و شرع ، همان عبادت و طاعت است . برخى گفته‌اند مراد از « لباس تقوى » آن است كه انسان به وسيلهء لباس ، به عبادت رو مىآورد و از خداوند خوف و ترس دارد و در مقابل خداوند فروتنى

--> ( 1 ) . سورهء نور ، آيه ، 31 . ( 2 ) . وسائل ، ب 3 ، ابواب جماع ، ج 5 . ( 3 ) . تفسير عيّاشى ، ج 2 ، ص 14 .